
بلاگینگ بی هیچ احساسی
اگر برای این در دنیای وب می نویسید که حرفه تان را گسترش دهید و یا از این طریق برای کسب و کارتان برندینگ و یا بازاریابی کنید، پس باید بدانید که این پست برای شماست. بلاگرهایی مانند ما، وبلاگ نویسانی اند که یادداشت های شان پیش از هر چیز ویترین حرفه و معرف رویکردهای حرفه ای شان است. با این توصیف باید همیشه خودمان را طوری در این ویترین به نمایش بگذاریم که انگار همه چیز مرتب و عالی است. انگار همه چیز را می دانیم و خلاصه اینکه هیچ نقطه ضعف و سوراخی در کار نیست.
من مخالف این ایده هستم. این روش به نظرم بیش از حد قدیمی و خشک و مکانیکی است. من معتقدم گاهی شریک کردن مخاطبان در احساسات واقعی مان و در ترس ها و خستگی ها و نادانستگی های مان چیزی از منزلت ما کم نمی کند که هیچ، بر ارزش این رابطه می افزاید.
در کتابهای راه و رسم موفقیت و آداب کسب و کار، همواره ذکر می شود بدون هیچ ایرادی جلوی مشتریان و مخاطبان تان ظاهر شوید. من می گویم بگذارید گاهی احساس کنند شما هم آدم هستید. شما هم مانند خودشان فراز و فرود دارید. گاهی بالا و گاهی پایین. ابراز بیان بی پرده ی تجربه های زیسته مان یکی از مهمترین دستاوردهای دنیای جدیدی است که در آن غوطه وریم. پس چرا باید این سلاح قدرتمند و موثر را از دست بدهیم؟
و اما یک نکته : طبیعی است که نباید در این کار افراط کنید. افراط شما این خطر را دارد که دیگر جدی تان نگیرند. همچنین فراموش نکنید که همواره بر روی چنین پست هایی یک برچسب مانند «یادداشت های شخصی» بزنید تا از پست های مربوط به حرفه تان کاملا جدا گردند.




ارسال کردن نظر جدید