چند وقت پیش که همراه سیل جمعیت از حاشیه پیاده روی میدان انقلاب راهی کاری بودم، این یادداشت در کنار دستگاه خودپرداز بانک سپه توجهم رو قاپید:«رفتیم اما نگران».

چه کسی و با چه انگیزه ای می خواسته ما رو از نگرانی اش آگاه کنه؟ دنباله قصه چی می تونسته باشه؟ یعنی وقتی منتظر عملیات دستگاه بودند این رو نوشته؟ حالا کجا رفتند؟ تهرانی بودند یا مسافر؟

این عکس در تمام طول این مدت در گوشی مبایلم و همینطور گوشه مغزم جا خوش کرده بود. بخصوص وقتی تبلیغات چشم گیر بانک ها در رابطه با اعتماد و امنیت شهروند ها رو در هرکجای شهر می دیدم یاد این جمله می افتادم.

من هم این عکس رو می گذارم اینجا تا از شرش راحت بشم. راستش حالا فکر می کنم بلاگها هم تا حد زیادی همون ویژگی دیوارنویسی های سنتی رو دارند. ما شادی ها و نگرانی ها و امیدهای کوچک مون رو می ریزیم اینجا و خلاص!