این مطلب درباره گودر و یا همان گوگل ریدره. اگر هنوز نمی دونید چیه یعنی از شکلی از بی سوادی رنج می برید، اما ناامید نشید چون به راحتی و در کمتر از ده دقیقه می تونید به قبیله مدرن ما بپیوندید. پس اول به اینجا سری بزنید.

سال گذشته وقتی مقاله «تاملاتی در باب گودر» رو می نوشتم به راستی به این اعتقاد داشتم که هر رسانه ای که اصالت داشته باشه راه خودش رو باز می کنه و فرهنگ خاص خودش رو بنا می کنه و هر مدیایی طعم و مزه و کاربرد ویژه خودش رو داره. نیما اکبرپور در سایت شخصی اش مطلب خواندنی ای نوشته درباره استفاده ایرانی طوری ما از خرده رسانه های وبی و بعد جذاب دیگه ای از این ماجرا رو مطرح کرده. اینکه چطور ما مخاطبانیم که تعیین می کنیم به چه شکلی می خواهیم از یک رسانه استفاده کنیم.

برای مثال به نت های کاربران و یا آگهی هایی که در گودر شیر می کنند اشاره کرده و می گه: «وب 2 اینه. پویا و پرتحرک و انعطاف‌پذیر. با وجود وب 2 من می‌تونم درک کنم که چی شد گونه‌های مختلف جانوری در طول تاریخ به وجود اومدن. چرا که از یه محصول، گاهی چنان کاربردهایی دیده می‌شه که فقط مختص یه کشور، یه زبان یایه جمع خاصه».

این مطلب دوباره بهم انگیزه ای داد تا نگاه کوتاهی به بعضی از ویژگی های گودر نویسی خودمون داشته باشم: در همون سال گذشته که اولین سال اقبال همگانی به ریدرها در ایران بود، عده ای پدربزرگ وار می گفتند که: لطفا گودر و وبلاگ رو با هم قاطی نکنید. لطفا نت هاتون رو بگذارید برای وبلاگ هاتون. لطفا نثر وبلاگی رو به گودر نکشید و .... . خوشبختانه کسی گوشش به این تذکرات عالمانه بدهکار نبود و حالا می بینیم که یکی از جذابیت های بزرگ گودر نت های دوستان دیده و نادیده است. همون پاراگراف ها و جملات ساده ای که سرشارند از گزارش هایی از زندگی روزمره ایرانی. بابک احمدی در مقدمه کتاب "دفترچه خاطرات و فراموشی" که مجموعه ای از مقالات خواندنی محمد قائد است، عاشقانه در ستایش مقاله نویسی می گه : «آرمان هر رساله ای قطعه نویسی است و گزین گویی. در واقع نگفتن است. در اینجاست که رساله به شعر نزدیک می شود».

در کنار قطعه نویسی، برچیدن از آثار هنری دیگران و اونها رو از آن خود کردن قطعا یکی از هنرهای ساده و جذاب زمانه ماست که حالا نه توسط آرتیست های پست مدرن دنباله روی مارسل دوشان، که توسط مخاطب ها انجام می شه. کیارستمی چقدر این رو خوب درک کرده بود و با فرهنگ ایرانی پیوندش زده بود گرچه نمی دونست باید در کدوم مدیا پیاده اش کنه. شکل دیگه ای از تلاشی که او بیرون از وب کرد و بارها سرزنش شد رو امروز خیلی عادی در گودر می بینیم. به سعی سعدی و مولانا و شیوخ دیگه الان ژانری عادی در گودرستان محسوب می شه. البته به جز شعر اکثر ما تکه های محبوب رمانها و داستانهای کوتاه رو بارها و بارها در گودر به اشتراک گذاشته ایم و دیده ایم که تا چه حد مورد استقبال قرار می گیرند.

شکل دیگری از نت نویسی کاربردی کاربران، آگهی های ریز و درشت گودری است که هر کدومشون علاوه بر رفع نیازی خاص، به بهترین شکلی گویای حال و هوای زمانه ما هم هستند. کسی به دنبال ناشره، یکی به دنبال شغل بهتری یه، دیگری اطلاعاتی درباره مهاجرت می خواد و یکی آغوشی برای همدردی. دنیای کوچک زیبایی شده. این طور نیست؟

مطالب مرتبط :
هوا را از من بگیر اما گودر را نه!