این خانه جدید من است. می بینید ... هنوز بوی رنگ و روغن می دهد. وبلاگ قبلی ام در اوائل پاییز هشتاد و هشت از من خواهش کرد از خراشیدنش دست بردارم. هر دویمان به این نتیجه رسیده بودیم که حالا کمی سکوت لازم است و نوشتن در آن ناگهان متوقف شد. از همدیگر حلالیت طلبیدیم و من زدم به چاک جاده.

امروز اما اینجا هستم و اعلام می کنم که از این به بعد این خانه مرکز زمین است. از همینجا تمام دنیا را رصد می کنم. یک تاج هم دارم که روز تولد امسالم هدیه گرفته ام. آن را سرم می کنم و برایتان فرامین جدیدم را صادر خواهم کرد. اینجا ملک طلق من است. کلبه درختی هاکلبری فینی ام است. سنگ قبری است که پیشاپیش بر آن می نگارم. اینجا من رابینسون کروزوئه خودم هستم. مقررات هولدنی خودم را دارم و دنیای جدید و قشنگ خودم را بنا می کنم. از من می شنوید با من همراه شوید. من جای خیلی از چیزهای خوب را بلدم.

اما ... راستش مطالبی که در این بلاگ خواهم نوشت تا این حد که هیچ ، عمدتا سربه راه و رام خواهند بود. گرچه بد نیست آدم برای پست اولش کمی هم جفنگ بگوید. سه نفر کمکم کردند تا اینجا باشم. سپاس از این سه نفر: امیر مهرانی، تورج خامنه زاده، خلیل امامی. آنها کمکم کردند تا به هزاران واتو واتو تبدیل شوم.

پیوست : نقاشی ای که برای این پست انتخاب کرده ام، طرحی است که در یک دوران از زندگیم بی اختیار هرجا که دستم می رسید می کشیدمش ... اوایل مهاجرتم به تهران بود. احساس می کردم خانه ای ندارم. احساس می کردم که این طوری و این شکلی هستم. این شد که به داخل نوشته هایم کوچ کردم و آنها باعث شدند با همه چیز آشتی کنم.